TÜRKÜLER

 

İSYAN

 

Bir yerde sessizlik uzuyorsa, bilin ki orada isyan çoktan başlamıştır.

Sustukça büyüdü fırtına, konuşunca adı isyan oldu.

Zincirler kırılmadan önce, ruhlar isyan eder.

Ömür Defteri

 

Günler su gibi akıp giderken,

Sayfalar kapanır usulca.

Ömür dediğin ince bir izdir,

Gölgesi uzun, kendi kısa bir düş.

Ömür defteri açılır birbir

Dönmez feleğin çarkı bu bir emir

Tespih tanesi gibi dizilir günler

Ne umutlar yeşertir ne sönmeler

 

Kırkikindi yağmurları beklenir

Şeytan bacağı gibi tez devrilir

Bu dünya fani hepsi bir rüya

Gönül bu sırrı çözse ne fayda.

Her kurtuluş hikâyesinin bir de geride bırakılanları vardır.

 

Meğer Nuh, asla sevmemiş hiçbirimizi.

-küçük İskender

Nereye Gidiyorsun?

Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir;

Yollar unutulur, kavşaklar silinir.

Geriye yalnızca iki yüreğin

Aynı istikamete yürüyüşü kalır.

QUO VADIS

Bizi düşünüyorum
beni bırakıp
hangi kavşakta rastladık birbirimize 
ve çarpıştı arabalarımız karakolluk olduk

hangi paralel iki çizgi kesişti
hangimiz dik kenardı
	hangimiz yatay

hangi dağda vurulduk
üç beş gram metal vücutlarımızda 
aşkımızdan bir kan damlası
düştü kimliklerimize

hangi çocuğun gözlerinde ışıktık
öğrendik sevmeyi yalınayak
	bir gece yarısı
yukarda ay ışığı 
özlemlerimiz

hangi ülkede anıt
kule yada mabet oldu aşkımız
efsaneler yazılan uğruna
	yürekler tarafından

quo vadis 
nereye gidiyoruz
beraber el ele 
yalın ayak yüreğimiz
gülümseyen yüzlerimizle

bilmiyoruz
bilmekte istemiyoruz.
 

              -Abdullah ANAR

Velis Modu

Patalya, kafes delisi 

Off the record, o bir radyo paraziti 

Salsan yolu bulamaz sahibi 

Velis velis velis 

NASA dinlemede Reis 

Şiirsel bocalama bu ses, bu eko 

Kafeste yankı, havada heves 

Velis’in kuzeni, Çipetpet pet… 

Kuş öter, zaman geçer 

İz bırakmaz, gelip geçer 

Çipetpet… pet… Velis… Velis… 

Kuş uçtu, ses sustu, 

Velis durdu, zaman durdu 

Sözü kaldı geride 

Çipetpet… pet… Çipetpet… pet…

En Sert Darbe: Hayat

 “Karanlık çöker… ama pes etmeyen için her gece bir başlangıçtır.”

Gece ağır ağır iner…
Philadelphia’da serindir geceler,
Rüzgâr taşır eski bir hikâyenin derin sesini.
Bir gölgenin altında durur Rocky,
Yılların izi yüzünde,
Ama en büyük yara içindedir, görünmez kimseye.
Fısıldar kendi kendine,
“Kimse hayat kadar sert vuramaz…
bir isim düşer kalbine
Adrian… der… benim sevgili karım..
Ringin ışıkları yanar usulca,
Rocky bilir…
Dans etmek isteyen, parayı her zaman öder..
Yumruk gelir…
Rocky gözlerini kapar,
Ama Rock hâlâ ayaktadır.
En büyük galibiyet
Ne alkış ne unvan…
Düştüğün yerden
Tekrar ayağa kalkıp
Yoluna devam etmektir.

“Ve bilir Rocky…
Hiçbir savaş ringde bitmez.
İnsan, kendi gölgesini yendiği gün
gerçek zaferine kavuşur.”