Adımı Duyacaksın

 Kendi gölgeme tutunamam,

eşiğinde duramam.

Ömrüm böyle geçecek,

bir buz parçası gibi eriyerek;

Yaşayıp öldüğümü kimseler bilmeyecek.

Geride ne söz bıraktım, ne iz…

Sessizliğin kuytusunda bir gölgeyim şimdi.

Öylesine karanlık ki gecem,

kendi sesine yabancı kalmış evim;

Bir gün rüzgâr dönerse aynı vadiden,

belki bir yaprağın titremesinde

benim adımı duyacaksın.

Ve ben, geçip gitmek için değil artık,

bir veda borcuyla değil,

sana değmek için döneceği

m.